Γράφει ο Ντιέγκο Αρμάντο Απαρίσιο

Μεγάλη ντροπή το ΡΙΚ να κανονικοποιεί τέθκοια αφηγήματα. Πες ειπώθηκε. Εθεωρήθηκεν ωφέλιμο να φκει τζαι προς τα έξω τόσον εμφατικά τούτον το απόσπασμα;

Τζαι προς τι οι ερωτήσεις στο α’ πληθυντικό («γιατί το κάνουμε;», «επειδή δεν ξέρουμε;», «επειδή δεν μπορούμε;») όταν η Γωγώ Βασιλάκη εν κατάγεται καν που την Κύπρο; Τζαι ούτε φαίνεται να ήρτε σε ηλικία που το βίωμά της δαμαί να καθόρισε τον τρόπο που μιλά η ίδια.

Ενδεικτική της όλης ειρωνείας εν επίσης τζαι η αρχική της αποστασιοποίηση που το ίδιο σύνολο στο γ’ ενικό: «Ο Κύπριος χρησιμοποιεί σαν* άλλοθι την κυπριακή διάλεκτο**, για να μην ανοίξει λίγο το λεξιλόγιό του, να μην εκτεθεί και να μπορεί να λέει κι ό,τι θέλει».

*Να πούμε δε ότι στα «σωστά Ελληνικά» εδώ θα λέγαμε «ως [άλλοθι]» και όχι «σαν [άλλοθι]».

**Γλωσσική ποικιλία (;) / γενικά μια ολόκληρη συζήτηση που μόνη της.

Τραγική θεωρώ τζαι την τοποθέτηση της επικοινωνιολόγου, που απαντά ότι συμφωνεί τζαι ότι όντως εμείς οι Κύπριοι πράττουμε τα πιο πάνω.

Crash course για το πώς συστημικά διαιωνίζεται η ντροπή σε τούτον τον τόπο, ως προς το ποιοι είμαστε τζαι το πώς μιλούμε. Ιδιαίτερα που (ημι)κρατικούς φορείς όπως το ΡΙΚ. Με τα λεφτά του πολίτη που φορολογείται, για να αναβιώνει τα σύνδρομα κατωτερότητας που του φυτέψαν στο σχολείο.