Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Στην Τουρκία ο Ταγίπ Ερντογάν τα έχει παίξει, βλέπει παντού εχθρούς και μπαίνει σε ανοιχτό πόλεμο με τον κάποτε σύμμαχό του, το κίνημα Γκιουλέν. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει σίγουρα ποια θα είναι η κατάληξη της εσωτερικής διαμάχης, αν και καθόλου δεν αποκλείεται ο Ερντογάν να τη βγάλει και πάλι καθαρή, τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση της Ανίερης Συμμαχίας συνεχίζει χωρίς επιτυχία να αλλάξει την αίσθηση πως τα πάντα πάνε κατά διαόλου. Ακόμα και με οριακή βελτίωση, είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις τον κόσμο από τη μνημονιακή κατάθλιψη. Κανείς δεν ξέρει αν η επόμενη δημοσκόπηση θα βγάλει τη Χρυσή Αυγή πρώτο κόμμα. Όμως κανείς δεν θα εκπλησσόταν.
Δεν θα ήταν εντελώς παράλογο να φανταστούμε τις δύο χειρότερες μητέρες όλων των εποχών να ξεφεύγουν εντελώς από τον έλεγχο και να βυθίζονται όλο και περισσότερο στον φασισμό. Κι επειδή οι προωθούντες τον φασισμό στις γειτονικές μας μητέρες έχουν την εντύπωση πως η "γεωπολιτικά αναβαθμισμένη" [που λέμε κι εμείς οι ίδιοι] χώρα μας δεν μπορεί χωρίς αυτές, δεν νομίζω να αργήσουν να προσπαθήσουν να τον εξαγάγουν. Με υποτακτικούς των γειτόνων άλλωστε είμαστε γεμάτοι, ένθεν κι ένθεν.

Θα ήταν μήπως αρκετά όλα αυτά, σε ένα ενδεχόμενο δυστοπικό μέλλον, να κάνουν τους Κύπριους να συνειδητοποιήσουν πως πέρα από την αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας και της κουλτούρας τους δεν έχουν απολύτως κανέναν λογικό λόγο να θέλουν ενίσχυση των πολιτισμικών δεσμών με τις πατρίδες - και πως αυτούς τους δεσμούς δεν τους απειλεί κανείς;

Άλλωστε κάποτε οι Ε/Κ κατάλαβαν, όταν η χούντα προσπαθούσε να μας το παίξει ντε και καλά 'μεγάλος αδελφός', πως η Ένωση δεν θα ήταν τελικά και τόσο καλή ιδέα και στην πλειοψηφία τους άφησαν το όνειρο να το φάει η πραγματικότητα. Έτσι και οι περισσότεροι Τ/Κ σιγά-σιγά, μετά από χρόνια κατοχής [κι όχι της ημικατοχής που βιώνουν μόνο οι πρόσφυγες - και αν] κατάλαβαν πως είναι προτιμότερη η σχετική αυτονομία, ας είναι και μαζί μας.