Δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Ένα μικρό παιδικό παπούτσι, ροζ, λίγο φθαρμένο στις άκρες, πεταμένο ανάμεσα στις διπλές κίτρινες γραμμές και το πεζοδρόμιο. Σαν να έπεσε βιαστικά. Σαν να μην το πρόσεξε κανείς. Σταμάτησα, δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί δεν έπρεπε να είναι εκεί. Έβγαλα φωτογραφία. Τα δικά μου παπούτσια στάθηκαν απέναντί του, σχεδόν αμήχανα. Για μια στιγμή, ένιωσα πως κοιταζόμασταν, όχι εγώ και το παπούτσι αλλά το δικό μου παρόν και ένα παρελθόν που δεν θυμάμαι πια καθαρά. Γιατί κάποτε ήμασταν κι εμείς αυτό, κάτι μικρό. Κάτι που δεν είχε ακόμη αποφασίσει τίποτα. Δεν υπήρχαν «πρέπει», δεν υπήρχε εκείνη η σιωπηλή λίστα που αρχίζει να σχηματίζεται όσο πλησιάζεις τα τριάντα: δουλειά, σταθερότητα, σχέσεις που να οδηγούν κάπου, μια ζωή που να μοιάζει τακτοποιημένη ή τουλάχιστον πειστική προς τα έξω.
Κοίταξα το παπούτσι και σκέφτηκα κάτι που λέμε εύκολα. Σε έναν άλλο χρόνο, σε μια άλλη Κύπρο, ίσως να είχα ήδη ένα τέτοιο ζευγάρι στο σπίτι μου. Ίσως να μην ήταν χαμένο στον δρόμο, αλλά πεταμένο στο σαλόνι, δίπλα σε παιχνίδια και μισοτελειωμένα απογεύματα. Και δεν είναι ότι αυτό θα ήταν λάθος, είναι ότι δεν είναι πια αυτονόητο. Και εκεί, κάπου ανάμεσα σε ένα χαμένο παιδικό παπούτσι και τις διπλές κίτρινες γραμμές, βρίσκεται όλη η απόσταση που έχει διανύσει μια γυναίκα. Πέρα από το πουριτανό μας νησί, παντού. Από το «θα» στο «μπορεί». Από το «πότε θα κάνεις παιδιά» στο «αν θέλεις». Από μια ζωή που σχεδιαζόταν για σένα, σε μια ζωή που πρέπει, και μπορείς, να σχεδιάσεις μόνη σου.
Γιατί η ελευθερία έρχεται με θόρυβο και με δεύτερες σκέψεις. Με εκείνο το ενοχλητικό «μήπως αργώ;» που εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις. Θέλεις να πας πίσω για λίγο. Σε μια ηλικία που το μόνο που σε ένοιαζε ήταν να μην χάσεις το άλλο παπούτσι. Και ταυτόχρονα, δεν θα άλλαζες αυτό που έχεις τώρα. Τη δυνατότητα να επιλέγεις και να κάνεις λάθος, και να αργείς, και να μην εξηγείς.
Το παπούτσι έμεινε εκεί. Μικρό, ήσυχο, σχεδόν πεισματικά μόνο του μέσα στην πόλη. Κάποια μικρή το έχασε. Ίσως έκλαψε, ίσως την πήραν αγκαλιά και της είπαν «δεν πειράζει». Και όντως, δεν πειράζει. Γιατί μεγαλώνοντας, καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα που χάνονται μερικές φορές είναι απλώς σημάδια ότι προχωράς. Έφυγα. Αλλά για κάποιο λόγο, το σκέφτομαι ακόμη. Ελπίζω μόνο κάτι πολύ απλό. Να το βρει ή να τη βρει.