Οι νεότεροι Κύπριοι μεγαλώσαμε με τις ασπρόμαυρες εικόνες του πολέμου του 1974. Αποστηθίζαμε ψηφίσματα του ΟΗΕ, προσπαθώντας να καταλάβουμε πώς οι σφαίρες και τα αλεξίπτωτα έκτισαν το μέλλον του νησιού μας. Οι ήχοι από σειρήνες και μαχητικά αεροπλάνα ανήκαν στα βιβλία της ιστορίας. Την περασμένη εβδομάδα αυτό άλλαξε.

Οι περισσότεροι φίλοι μου ξύπνησαν με την είδηση ότι η Βρετανική Βάση είχε δεχθεί πλήγμα μέσα στη νύχτα, ότι οι σειρήνες ηχούσαν για ώρες, ότι στην περιοχή επικράτησε αναστάτωση και ότι κανείς δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα τι είχε συμβεί ή αν θα ακολουθούσε κι άλλο χτύπημα.

Το πρώτο σοκ εκφράστηκε κυρίως με μαύρο χιούμορ. Άλλωστε κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα ζούσε κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον όχι πριν από το Trump 2.0. Τα αστεία συνέχισαν για λίγο, μέσα στο χάος που ακολούθησε. Η κυβέρνηση δεν έδινε καμία πραγματική αίσθηση καθησυχασμού και όσο οι ειδήσεις μιλούσαν για σειρήνες και συναγερμούς στις Βρετανικές Βάσεις, τα αστεία άρχισαν να σταματούν. Για μια στιγμή όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι το πράγμα ήταν σοβαρό.

Ήταν επίσης η πρώτη φορά που ένιωσα τους φίλους μου να βασίζονται πραγματικά σε πληροφορίες που ίσως να είχα εγώ. Είχα μπει στη δημοσιογραφία μόλις έντεκα μήνες πριν. Δεν περίμενα ότι τόσο γρήγορα θα γινόμουν η «ρεπόρτερ της παρέας».

Προσπαθώντας να τους κρατώ ενήμερους, συνειδητοποίησα ότι μέσα από αυτές τις συζητήσεις μιλούσαμε πια για πράγματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή φάνταζαν τόσο μακρινά. Πόλεμος στις ακτές μας. Εθνική ανασφάλεια. Κυβερνητικές αποφάσεις. Τον ρόλο και την ισχύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την αμερικανική πολιτική. Την παγκόσμια οικονομία. Τις στρατηγικές συμμαχίες.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το σοκ όταν διάβασα το πρώτο μήνυμα που στάλθηκε στους κατοίκους του Ακρωτηρίου.

«Υπάρχει σε εξέλιξη απειλή ασφάλειας. Παρακαλείστε να παραμείνετε εντός των οικιών σας και να παραμείνετε στη θέση σας μέχρι νεότερης επίσημης ενημέρωσης. Απομακρυνθείτε από τα παράθυρα και καλυφθείτε πίσω ή κάτω από ανθεκτικά, συμπαγή έπιπλα. Αναμείνατε περαιτέρω οδηγίες»

Η εικόνα του μικρού, ηλιόλουστου νησιού μας, ενός τόπου που για περισσότερο από πενήντα χρόνια ένιωθε μακριά από τον πόλεμο, ξαφνικά ράγισε.

Καλωσόρισες στον πραγματικό κόσμο, βρες κάπου να κρυφτείς.

Pointless

Το παπούτσι που έμεινε πίσω

Μια γενιά που νόμιζε ότι ο πόλεμος ανήκει στα βιβλία

Τελευταία νέα