Τη σχέση ανάμεσα στο φως, τη γη και την ανθρώπινη αντίληψη εξερευνά ο Κύπριος εικαστικός Ιωάννης Αριστοτέλους μέσα από τη νέα σειρά έργων του «Standing Soil», η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα σε εκθέσεις στην Ελλάδα και την Ιαπωνία.
Με αφετηρία την προσπάθεια να προσδώσει υλική υπόσταση στο φως, ο καλλιτέχνης δημιουργεί έργα που διερευνούν τον μετασχηματισμό του και τη σχέση του με τον χώρο. Μέσα από διαφορετικές κλίμακες, υλικά και χρωματικές διαβαθμίσεις, διαμορφώνει τοπία στα οποία το ορατό συνυπάρχει με το αθέατο, ενώ η ύλη αποκτά μια σχεδόν μεταφυσική διάσταση.
Από τη Σαντορίνη στο Τόκιο
Στην πρόσφατη συνεργασία του με την αθηναϊκή γκαλερί CYPHER, ο Αριστοτέλους παρουσίασε μια νέα σειρά υδατογραφιών σε έκθεση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τον χώρο Hiraeth Santorini, στη Σαντορίνη, σε επιμέλεια της Ισαβέλλας Κλαδάκι.
Τα έργα, μικρότερης κλίμακας, προσκαλούν τον θεατή να τα προσεγγίσει από κοντά, ανακαλύπτοντας διαφορετικές εκδοχές του χώρου και του φωτός μέσα από την υλικότητα του χειροποίητου χαρτιού.
Η σειρά διερευνά το ερώτημα του τι συνιστά ένα σώμα μέσα σε ένα τοπίο. Οι μορφές παραπέμπουν σε τύμβους, αλλά και σε τοπία που μοιάζουν να εμπεριέχουν άλλα τοπία, δημιουργώντας μια αίσθηση διαδοχικών στρωμάτων και κρυμμένων αφηγήσεων.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο εικαστικός συμμετείχε σε έκθεση στο Τόκιο, παρουσιάζοντας δύο έργα μεγαλύτερης κλίμακας, σε έντονους κόκκινους τόνους. Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στην GOYO Gallery, σε συνεργασία με την AWASE Gallery, στο TERRADA ART COMPLEX, υπό την επιμέλεια του Mizuki Endo.
Η μετάβαση από τις μικρής κλίμακας υδατογραφίες στα μεγάλα ζωγραφικά έργα αναδεικνύει τη σημασία της κλίμακας στην εικαστική του αναζήτηση. Οι συνθέσεις επιχειρούν να μετατοπίσουν την αντίληψη του θεατή, δημιουργώντας έναν χώρο όπου το φυσικό και το μεταφυσικό διαπλέκονται.
Η γη ως φορέας μνήμης
Στον πυρήνα της σειράς «Standing Soil» βρίσκεται η εσωτερική σύνδεση με τη γη και όσα παραμένουν κρυμμένα στα στρώματά της.
Οι μορφές που αναδύονται στα έργα θυμίζουν αρχαιολογικά ευρήματα, αντικείμενα ανασκαμμένα από το έδαφος ή ίχνη που εξακολουθούν να βρίσκονται θαμμένα μέσα του. Η γη αντιμετωπίζεται ως ένας ζωντανός οργανισμός, που μεταβάλλεται και διατηρεί τα αποτυπώματα του χρόνου, των ανθρώπων και άλλων έμβιων όντων.
Η εικαστική αυτή προσέγγιση συνδέεται με πρακτικές όπως η κηπουρική και η μετακίνηση του χώματος, αλλά και με τον τρόπο που το έδαφος ανταποκρίνεται στις περιβαλλοντικές συνθήκες.
Αφετηρία για τη δημιουργία των έργων αποτελεί ένας κρατήρας ηφαιστείου στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Μέσα από αυτή την αναφορά, ο Αριστοτέλους εμβαθύνει στην ιδέα της ασυνείδητης αντίδρασης του εδάφους, αναζητώντας το φως που αναδύεται από το εσωτερικό του.
Το φως λειτουργεί ως στοιχείο αποκάλυψης, φέρνοντας στην επιφάνεια μορφές, σχήματα και χρωστικές που μοιάζουν να βρίσκονται κρυμμένα κάτω από διαδοχικές στρώσεις γης.
Το φως κάτω από την επιφάνεια
Στα έργα του Αριστοτέλους, το τοπίο προσεγγίζεται σαν να αποκαλύπτεται μέσα από μια ακτινογραφία. Οι μορφές αναδύονται από τις σκιές, ενώ λεπτά στρώματα χρώματος δημιουργούν την αίσθηση μιας εσωτερικής φωτεινότητας.
Οι θερμές αποχρώσεις, ιδιαίτερα οι κόκκινοι τόνοι που κυριαρχούν στα έργα που παρουσιάστηκαν στο Τόκιο, παραπέμπουν στην εικόνα μιας φωτισμένης ακτινογραφίας, όπου το εσωτερικό γίνεται ορατό.Μέσα από αυτή τη ζωγραφική διαδικασία, το φως αποκτά μια σχεδόν ιερή διάσταση. Δεν αποτελεί απλώς μέσο φωτισμού του τοπίου, αλλά βασικό στοιχείο της σύνθεσης, που συνδέει την παρουσία του έργου με εκείνη του θεατή.
Με τη σειρά «Standing Soil», ο Ιωάννης Αριστοτέλους συνεχίζει την εικαστική του διερεύνηση γύρω από την υλικότητα του φωτός, τη σχέση σώματος και τοπίου και τα ίχνη που διατηρεί η γη, μεταφέροντας αυτή την αναζήτηση από τη Σαντορίνη στο Τόκιο.
