Μία ιστορία για τον τελευταίο γάμο της Άσσιας, που τελέστηκε μόλις μία ημέρα πριν από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, διασώζει το ερευνητικό πρότζεκτ προφορικής ιστορίας People of Cyprus. Η μαρτυρία της Μαρούλλας Κούππα καταγράφηκε στο πλαίσιο της μεγάλης έκθεσης «Κύπρος 1974. Η μνήμη είναι η μόνη πατρίδα των ανθρώπων», η οποία παρουσιάστηκε στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης, ΣΠΕΛ, στην Κύπρο και, παράλληλα, στο Πρώην Δημόσιο Καπνεργοστάσιο στην Αθήνα. Η έκθεση διοργανώθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας και το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.
Μέσα από την αφήγησή της, η Μαρούλλα Κούππα επιστρέφει στις 14 Ιουλίου 1974, την ημέρα του γάμου της στην Άσσια. Έναν γάμο που, όπως αναφέρει, έμελλε να είναι ο τελευταίος του χωριού.
«Τον γάμο μας τον ορίσαμε 14 Ιουλίου το 1974, μια μέρα πριν το πραξικόπημα. Ήταν ο τελευταίος γάμος της Άσσιας», αφηγείται.
Την Κυριακή την έντυναν νύφη. Κομμώτρια είχε πάει να τη χτενίσει και βιολιά έπαιζαν το «ώρα καλή κι ώρα», όπως συνήθιζαν να τραγουδούν όταν έντυναν τη νύφη.
«Η επόμενη μέρα του γάμου μας ήταν μία τραγωδία», θυμάται.
Το πρωινό της 15ης Ιουλίου
Η Μαρούλλα Κούππα είχε περάσει μόλις μία νύχτα με τον σύζυγό της, προτού εκείνος φύγει ως στρατιώτης. Το επόμενο πρωί άνοιξε το ραδιόφωνο.
«Ξύπνησα το πρωί, βάζω το ράδιο, ακούω “σκότωσαν τον Μακάριο, πραξικόπημα”». Για τη Δευτέρα μετά τον γάμο, η οικογένεια είχε προγραμματίσει τραπέζι για τους συγγενείς και τους κουμπάρους. Συγγενείς είχαν ήδη φτάσει για να μαγειρέψουν, όταν ο πατέρας της αποφάσισε πως οι προετοιμασίες έπρεπε να σταματήσουν.
«Ήρθαν συγγενείς και άλλοι, να μαγειρέψουν, γιατί για τη Δευτέρα του γάμου κάναμε [τραπέζι] για τους συγγενείς και τους κουμπάρους. Ο μπαμπάς μου τους λέει "δεν θα κάνετε τίποτα, θα τα πετάξουμε όλα". Τους ξαδέρφούς μου τους κάλεσαν και πήγανε στρατό, οι δύο μου ξάδερφοι, ο ένας είναι αγνοούμενος, σκοτωμένος [...] Πήγα στη μαμά και τον μπαμπά μου να μείνω, δεν με άφηναν μόνη μου. Στριφογύριζα στο σπίτι κάθε μέρα, πήγαινα και στο σπίτι μου, αλλά ένιωθα λύπη. Λύπη, λύπη, μέσα μου πόνο [...]
Μετά έγινε ο πόλεμος».
Ακούστε την ιστορία sto Soundcloud του People of Cyprus: