Δεν μας ενδιαφέρει να εμφανιζόμαστε περιστασιακά σε μια πόλη. Μας ενδιαφέρει να δημιουργούμε συνέχεια, να χτίζουμε μνήμη και να επιστρέφουμε με νέο περιεχόμενο. Η φράση αυτή της ιδρύτριας και καλλιτεχνικής διευθύντριας του Graphic Stories Cyprus, Αγγελικής Αθανασιάδη, ίσως, συνοψίζει τη φιλοσοφία πίσω από το δεύτερο μέρος της φετινής διοργάνωσης του Graphic Stories Vol.12, το οποίο μεταφέρεται στην Πάφο από τις 17 έως τις 19 Ιουλίου 2026.
Από τη Λάρνακα στην Πάφο
Η επιλογή να αναπτυχθεί η φετινή διοργάνωση σε δύο πόλεις δεν ήταν τυχαία. Όπως εξηγεί η Αγγελική Αθανασιάδη, το Graphic Stories δεν αντιμετωπίζεται ως ένα συνέδριο που ολοκληρώνεται σε λίγες ημέρες, αλλά ως μία διοργάνωση που εξελίσσεται και συνομιλεί με διαφορετικές κοινότητες. «Είναι σίγουρα συνέχεια της ίδιας αφήγησης, αλλά σε μια διαφορετική συνθήκη και με μια άλλη εμπειρία για το κοινό. Το πρώτο μέρος στη Λάρνακα είχε τον χαρακτήρα της συνάντησης δημιουργών, των διαλέξεων, των εργαστηρίων, των βραβεύσεων των νικητών του διεθνούς διαγωνισμού και της παρουσίασης της έκθεσης, η οποία λειτουργεί ως γέφυρα για τη συνέχεια του ταξιδιού».
Όπως σημειώνει, το δεύτερο μέρος της διοργάνωσης μετατοπίζει το ενδιαφέρον από το συνεδριακό και εκπαιδευτικό σκέλος σε μια πιο βιωματική εμπειρία. «Στην Πάφο, το πρόγραμμα γίνεται πιο βιωματικό, πιο ανοιχτό προς την πόλη και πιο άμεσα συνδεδεμένο με την εμπειρία του κοινού. Το δεύτερο μέρος του Graphic Stories Vol.12 εστιάζει στην ποίηση, την εικόνα, τον κινηματογράφο, την έκθεση και τη συμμετοχή». Η Αγγελική επισημαίνει, ότι δεν «πρόκειται για μια επανάληψη του πρώτου μέρους, αλλά για τη φυσική του συνέχεια. Είναι σαν η ίδια θεματική να αλλάζει χώρο, ρυθμό και τρόπο επικοινωνίας».
Η απόφαση να «σπάσει» η διοργάνωση σε δύο πόλεις αποτελεί μέρος αυτής της φιλοσοφίας. «Το Graphic Stories ήταν πάντα ένας ζωντανός οργανισμός. Δεν το αντιμετωπίζουμε ως μια στατική διοργάνωση που γίνεται απλώς σε έναν χώρο και τελειώνει. Μας ενδιαφέρει να ταξιδεύει, να συνομιλεί με διαφορετικές κοινότητες και να δημιουργεί γέφυρες ανάμεσα σε πόλεις, ανθρώπους, δημιουργούς και κοινό», αναφέρει.
Για την ίδια, η επιλογή αυτή δίνει στη διοργάνωση μεγαλύτερη διάρκεια και περισσότερα σημεία επαφής με το κοινό. «Η Λάρνακα και η Πάφος λειτουργούν συμπληρωματικά. Η Λάρνακα φιλοξένησε το συνεδριακό, εκπαιδευτικό μέρος και το κομμάτι των βραβεύσεων του Μαΐου, ενώ η Πάφος φιλοξενεί μια πιο ανοιχτή, συμμετοχική και πολιτιστική συνέχεια».
Οι δράσεις
Η επιστροφή στην Πάφο για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βασίζεται, σύμφωνα με την Αγγελική Αθανασιάδη, στη σχέση που άρχισε να διαμορφώνεται με την πόλη και το κοινό της. Η περσινή συνεργασία με τον Δήμο Πάφου και το Πετρίδειο Ίδρυμα, αλλά και η ανταπόκριση του κόσμου, αποτέλεσαν καθοριστικούς παράγοντες για τη συνέχισή της.
«Πέρσι είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία στην Πάφο με τον Δήμο Πάφου και το Πετρίδειο Ίδρυμα, και αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην απόφασή μας να επιστρέψουμε. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πραγματικά συγκινητική. Στην περσινή έκθεση είχαμε περίπου 2.500 επισκέπτες κατά τη διάρκεια των δύο εβδομάδων της έκθεσης αφίσας. Αυτό για εμάς δεν ήταν απλώς ένας αριθμός. Ήταν μια ένδειξη ότι η έκθεση συναντήθηκε ουσιαστικά με το κοινό».
Όπως αναφέρει, πολλοί επισκέπτες περιέγραψαν την εμπειρία της έκθεσης ως μια ανακάλυψη μέσα στην ίδια την πόλη, κάτι που επιβεβαίωσε τον στόχο της διοργάνωσης να χρησιμοποιεί την οπτική επικοινωνία ως αφορμή για διάλογο και προβληματισμό.
Για την ίδια, η δημιουργία σταθερής παρουσίας σε μια πόλη δεν εξαρτάται μόνο από τις υποδομές ή τον χώρο φιλοξενίας. «Η σταθερή παρουσία δεν δημιουργείται μόνο επειδή ένας χώρος είναι διαθέσιμος ή επειδή μια πόλη είναι γοητευτική. Δημιουργείται όταν υπάρχει σχέση. Και στην Πάφο νιώσαμε ότι άρχισε να χτίζεται μια ουσιαστική σχέση με την πόλη, τους φορείς, τους χώρους και το κοινό».
«Δεν μας ενδιαφέρει να εμφανιζόμαστε περιστασιακά σε μια πόλη. Μας ενδιαφέρει να δημιουργούμε συνέχεια, να χτίζουμε μνήμη, να επιστρέφουμε με νέο περιεχόμενο και να αφήνουμε πίσω μας κάτι που να έχει διάρκεια», τονίζει η Αγγελική.
Οπτική επικοινωνία
Το πρόγραμμα στην Πάφο ανοίγει την Παρασκευή 17 Ιουλίου 2026 στον Πολυχώρο Πολιτισμού Αττικόν με την προβολή του ποιητικού ντοκιμαντέρ Mikis Theodorakis – Iakovos Kambanellis: MAUTHAUSEN, μια επιλογή που, σύμφωνα με την Αγγελική Αθανασιάδη, δεν έγινε τυχαία.
«Το Mikis Theodorakis - Iakovos Kambanellis: MAUTHAUSEN είναι ένα έργο που συνδέει τη μουσική, την ποίηση, τη μνήμη, την ιστορία και την εικόνα με έναν πολύ δυνατό και συγκινητικό τρόπο. Θεωρήσαμε ότι ήταν ο ιδανικός τρόπος για να ανοίξει το πρόγραμμα στην Πάφο, γιατί θέτει από την αρχή τον τόνο της διοργάνωσης: την ανάγκη να μιλήσουμε για τη μνήμη, την αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη εμπειρία και τη δύναμη της τέχνης να μεταφέρει μηνύματα που μας αφορούν όλους, ανεξαρτήτως ειδικότητας, ηλικίας ή προσωπικής διαδρομής».
Όπως σημειώνει η Αγγελική, δεν πρόκειται απλώς για μια κινηματογραφική προβολή, αλλά για την εισαγωγή στη φετινή θεματική. «Η θεματική της ποίησης δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι αποκομμένο ή θεωρητικό. Αντιμετωπίζεται ως ζωντανό υλικό, ως εμπειρία, ως τρόπος να μιλήσουμε για όσα συχνά είναι δύσκολο να ειπωθούν».
Η ίδια στέκεται ιδιαίτερα και στη ματιά των δημιουργών του ντοκιμαντέρ, επισημαίνοντας ότι ο συν-σκηνοθέτης Αρίσταρχος Παπαδανιήλ «δεν επιχειρεί απλώς να αναπαραστήσει ένα ιστορικό και καλλιτεχνικό υλικό, αλλά να δημιουργήσει έναν χώρο συνάντησης ανάμεσα στη μνήμη, την ποίηση, τη μουσική και τη σημερινή εμπειρία του θεατή. Αυτό ακριβώς συνδέεται και με το πνεύμα του Graphic Stories: να ανοίγει διαλόγους μέσα από την εικόνα, τον λόγο και τη δημιουργική αφήγηση».
Το Σάββατο 18 Ιουλίου, το ενδιαφέρον μεταφέρεται στο En Plo Gallery, όπου εγκαινιάζεται η διεθνής έκθεση αφίσας «Poetry Speaks Loud». Η έκθεση παρουσιάζει 104 αφίσες δημιουργών από όλο τον κόσμο, οι οποίοι κλήθηκαν να μεταφράσουν την ποίηση σε εικόνα, δίνοντας μορφή σε στίχους, συναισθήματα και ποιητικές φωνές μέσα από τη γλώσσα της οπτικής επικοινωνίας. Θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 2 Αυγούστου, με ελεύθερη είσοδο.
Παράλληλα, η διοργάνωση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη συμμετοχή του κοινού μέσα από μια σειρά εργαστηρίων για διαφορετικές ηλικιακές ομάδες. Το Σάββατο θα πραγματοποιηθεί το εργαστήριο «Audiovisual Epigram: An Everlasting Farewell», με συντονιστή τον Αρίσταρχο Παπαδανιήλ, ενώ την ίδια ημέρα τα παιδιά θα συμμετάσχουν στο εργαστήριο «Η ποίηση γίνεται αφίσα», με την Αγγελική Αθανασιάδη και την Ειρήνη Καρότση. Η Κυριακή είναι αφιερωμένη στο Art Empowerment, ένα βιωματικό εργαστήριο δημιουργικής έκφρασης και αυτογνωσίας, το οποίο συντονίζει η ίδια η Αγγελική Αθανασιάδη.
«Στην Πάφο το κοινό δεν έρχεται απλώς να δει κάτι. Καλείται να συνδεθεί, να συμμετάσχει, να παρατηρήσει, να δημιουργήσει. Αυτό ισχύει και για τα παιδιά, που μέσα από το παιδικό εργαστήριο θα ξεναγηθούν στην έκθεση και θα δημιουργήσουν τη δική τους αφίσα, αλλά και για τους ενήλικες, που μέσα από το Art Empowerment θα προσεγγίσουν την ποίηση και τη δημιουργικότητα ως αφορμή προσωπικής έκφρασης», αναφέρει. Για την ίδια, αυτή η συμμετοχικότητα αποτελεί βασικό στοιχείο της διοργάνωσης, καθώς «η οπτική επικοινωνία δεν αφορά μόνο τους σχεδιαστές. Αφορά όλους μας, γιατί όλοι καθημερινά διαβάζουμε, δημιουργούμε και ερμηνεύουμε εικόνες».
Ποίηση και ΑΙ
Η ποίηση αποτελεί τον βασικό άξονα της φετινής διοργάνωσης, χωρίς όμως να αποκλείει τον διάλογο με τις σύγχρονες τεχνολογίες. Αντίθετα, η Αγγελική Αθανασιάδη θεωρεί ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη [AI] και η ποίηση μπορούν να ανοίξουν από κοινού μια συζήτηση γύρω από τη δημιουργία και την ανθρώπινη εμπειρία.
«Η οπτική επικοινωνία βρίσκεται πάντα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. Ανάμεσα στην τέχνη και την τεχνολογία, στο συναίσθημα και τη λειτουργία, στο προσωπικό και το συλλογικό. Η συνύπαρξη της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ποίησης δεν είναι τόσο παράδοξη όσο φαίνεται αρχικά. Και οι δύο, με πολύ διαφορετικό τρόπο, μας αναγκάζουν να ξανασκεφτούμε τη γλώσσα, την εικόνα, τη δημιουργία και την ανθρώπινη εμπειρία».
Όπως εξηγεί, στόχος της διοργάνωσης δεν είναι να δώσει απαντήσεις, αλλά να ανοίξει έναν διάλογο. «Η ποίηση μάς φέρνει κοντά στο συναίσθημα, στη συμπύκνωση του λόγου, στην ανάγκη να εκφράσουμε κάτι ουσιαστικό με λίγα μέσα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, από την άλλη, ανοίγει νέα ερωτήματα για το ποιος δημιουργεί, πώς δημιουργεί και ποια είναι η σχέση του ανθρώπου με τα εργαλεία του. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη δεν θέλουμε να δώσουμε εύκολες απαντήσεις. Θέλουμε να ανοίξουμε έναν διάλογο».
Η δημιουργία ως εμπειρία
Η ίδια φιλοσοφία διατρέχει και τα εργαστήρια της διοργάνωσης, για την οποία εκφράζει ότι «η δημιουργική διαδικασία έχει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να μας φέρνει πιο κοντά σε πράγματα που συχνά δεν μπορούμε εύκολα να εκφράσουμε με λόγια. Μέσα από το χρώμα, τη γραμμή, την εικόνα, τις λέξεις ή τα σύμβολα, μπορούμε να δώσουμε μορφή σε σκέψεις και συναισθήματα που υπάρχουν μέσα μας, αλλά δεν έχουν ακόμη βρει τρόπο να εκφραστούν».
Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στο παιδικό εργαστήριο, μέσα από το οποίο τα παιδιά καλούνται να μετατρέψουν την ποίηση σε εικόνα. «Τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες. Πριν ακόμη μάθουν να διαβάζουν σύνθετα κείμενα, διαβάζουν εικόνες, χρώματα, σχήματα, σύμβολα, οθόνες, αφίσες, σήματα. Ο οπτικός γραμματισμός είναι πλέον μια βασική δεξιότητα, όχι μόνο για τους μελλοντικούς δημιουργούς, αλλά για κάθε πολίτη».
«Όταν ένα παιδί μαθαίνει ότι μια λέξη μπορεί να γίνει εικόνα, ότι ένα συναίσθημα μπορεί να γίνει χρώμα, ότι μια ιδέα μπορεί να γίνει αφίσα, τότε αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη δύναμη της επικοινωνίας. Και αυτό είναι πολύτιμο. Γιατί ο οπτικός γραμματισμός δεν είναι μόνο θέμα τέχνης. Είναι θέμα σκέψης, έκφρασης και συνειδητής συμμετοχής στον κόσμο».